God spreekt door muziek

Voor veel mensen die muziek luisteren is het een middel van ontspanning, entertainment of een gewoonte. Muziek laat je alles om je heen even vergeten en kan je even helemaal losmaken van de realiteit. Heerlijk dat er zoiets bestaat als muziek. Ik ben zelf ook een grote liefhebber van muziek, maar het luisteren van muziek heeft voor mij ook nog andere doelen.

De ballerina aan het woord

De meesten van jullie weten wel dat ik mee heb mogen dansen tijdens de opening van de EO-jongerendag 2014. Ik wil jullie allemaal bedanken voor alle lieve reacties die ik heb gekregen. Ik heb het met heel erg veel plezier gedaan en ik wil jullie graag een idee geven van hoe ik dit alles heb ervaren.


BOOTCAMP

Het is bijna weer zover! Opwekking en de EO-jongerendag komen er weer aan! Heerlijk God aanbidden met een zee van mensen. Gods liefde voelen, Zijn macht zien en Zijn heerlijkheid ervaren! Als je niet naar één van deze twee evenementen gaat kan ik je ten zeerste aanraden om dit wél te doen! Je geloofsleven wordt hier zo erg van opgebouwd! Voor mij heeft vooral Opwekking een grote rol gespeeld in het ontwikkelen van mijn relatie met God.


Van Roma naar Koningskind

Poeh! Ik heb eindelijk vakantie. De examens zijn voorbij, de stress ebt langzaam weg, dus ik heb eindelijk weer tijd en ruimte in mijn hoofd om te schrijven. Heb jij ook vakantie? Of heb je zelf nog toetsen? Om even los te komen van het leerwerk wil ik je graag een prachtig bekeringsverhaal vertellen. En ook als je al wél vakantie hebt natuurlijk! De hoofdpersoon in dit verhaal is Romano Nicolich, een lid van een zigeunerfamilie die een erg slechte reputatie had. Hád.

Hé mijn been!

Wonderen van God. Sommige mensen hebben die wel eens voorbij zien komen. Misschien is er in jouw leven wel een wonder gebeurd, of in het leven van iemand die dicht bij je staat. Ik heb in mijn leven aardig wat wonderen van God gezien, in levens van anderen maar ook in mijn eigen leven. Zowel innerlijke wonderen als lichamelijke wonderen. Ga er lekker voor zitten, maak wat thee klaar voor jezelf, dan komt hier mijn verhaal: 'Hé mijn been!'


Op een dinsdagavond was ik bij een tienerdienst van onze kerk. Er kwamen mensen langs van Triple T, een bijbelschool. Het was een mooie avond. Aan het eind van de avond kreeg de spreker het op zijn hart om te bidden voor genezing. Hij begon te vragen of er mensen waren die last hadden van hun rug. Ik dacht bij mezelf: 'Nou ja, soms. Niet per se.' Hij legde uit dat veel mensen die last hebben van hun rug ongelijke benen zouden kunnen hebben; de een is korter dan de ander. Om te kijken of dat bij mensen het geval was werden ze op een stoel gezet, met de rug tegen de leuning geduwd, en werden de benen naast elkaar gehouden om verschil in lengte te kunnen zien. Als er inderdaad een verschil was te zien, wat bij de meesten het geval was, werd er in gebed aan God gevraagd of Hij de benen gelijk wilde maken. Wonder boven wonder gebeurde dit bij werkelijk iedereen die plaats nam op de stoel. God heeft Zijn grootheid laten zien!

Helemaal onder de indruk piepte ik er even tussenuit om naar de wc te gaan. Toen dacht ik bij mezelf: 'Wacht eens even, ik heb ook ongelijke benen!' Ik herinnerde me dat mijn balletlerares dat eens tegen me had gezegd. Zij had opgemerkt dat mijn heup ging hangen als ik in bepaalde balletposities stond. Mijn linkerbeen was korter dan mij rechterbeen.

Ik dacht: 'Wat moet ik nou doen?! Ik kan ook naar voren gaan, maar is dat wel nodig? Wat nou als er niets gebeurt?' Ach waarom ook niet. Ik ging naar voren, met gemengde gevoelens en nam plaats op een stoel. Ik werd met mijn rug tegen de leuning geduwd zodat mijn benen vergeleken konden worden. Er was inderdaad een verschil van ongeveer drie centimeter. Mijn benen werden opnieuw opgetild en zonder dat er iemand was begonnen met bidden begon mijn linker been al aan te groeien. Mijn heup werd helemaal warm en week en het voelde alsof er iets in mijn been als een accordeon uitgerekt werd.

Helaas was ik zelf te laat met kijken, maar degene die mijn benen vasthad zag mijn been duidelijk aangroeien. Totaal verbijsterd stond ik op en begon een stukje te lopen. Het voelde alsof ik met mijn linkerbeen op een dun boekje liep, een verhoginkje. Heel bijzonder! Mijn been was écht aangegroeid. Dezelfde blauwe plekken zaten nog op mijn been, dezelfde littekens van het in de bosjes fietsen...
Mijn been was nog steeds mijn been, alleen een stukje langer! Ik heb de hele week nog duidelijk verschil gevoeld.

Ik heb veel mooie reacties gekregen, maar er waren ook mensen die het niet geloofden en het een beetje een raar verhaal vonden. Het meest benieuwd was ik naar de reactie van mijn balletlerares. Aan het eind van de les vroeg ik: 'Wilt u nog eens naar mijn benen kijken? U zei toch dat ze ongelijk waren?' Ik heb haar nog nooit zo verbaasd zien kijken. Zij snapte er helemaal niets van. Snel legde ik het verhaal uit. 'Bijzonder, heel bijzonder...' Dat waren haar woorden.

Heb jij ook wel eens een wonder van God meegemaakt? Mail me jouw verhaal! Wil je iets kwijt, laat dan gerust een reactie achter!

Lucas 18:27 "Jezus zei: Wat bij de mensen onmogelijk is, is mogelijk bij God."

~ Rachèl

Een bus vol mensen

Eindelijk was het zo ver. Voor het eerst naar de universiteit! Hectisch hoor, dat openbare vervoer! Al die mensen! Iedereen doet zijn best om een plekje in de trein of bus te bemachtigen, en dan het liefst met de rug de goede kant op om misselijkheid te voorkomen (dat doe ik tenminste). Verder is iedereen met zichzelf bezig, muziek luisteren, de krant lezen, noem maar op. Voor mij zijn het gewoon vreemde mensen die toevallig in dezelfde trein zitten, maar eigenlijk zijn ze zoveel meer dan dat. Iedereen een eigen bestemming, een eigen levensverhaal en een andere toekomst.


Het jongetje in de snackbar

Deze week was ik bij de snackbar om patat te halen. Er waren nog meer mensen waaronder ook een heel schattig jongetje van ongeveer zes jaar oud. Hij kwam ook patat halen met zijn kleine rugzakje. In deze snackbar gebeurde iets wat me erg stoorde en waar ik eigenlijk erg boos van werd...

In de meeste snackbars hangt meestal een tv, nou in deze snackbar dus ook. De tv stond op een kanaal met muziekvideo's, en wat voor muziekvideo's! Ik weet niet wat de makers dachten toen ze deze video's produceerden maar het sloeg werkelijk nergens op. Er werden kelen opengesneden, mensen werden doodgeschoten, en bovendien waren er scènes met heftig voorspel en gezoen...

Daar zat ik dan, lekker naar zo'n clip te kijken met een jongen van zes. Ik verwonderde me erover dat de mensen in de snackbar dit volkomen normaal vonden. Ik stoorde me eraan dat zij niet eens in de gaten hadden wat voor beelden er bij dit jongetje naar binnen kwamen! Ligt het nou aan mij? Is het werkelijk normaal dat jonge kinderen dit zien? Is het normaal dat de 'grote mensen' niet bij zichzelf nadenken: "Goh, dit is misschien niet helemaal geschikt voor kinderen, laat ik eens een andere zender opzetten..." Ik vind het maar raar.

Wat gebeurt er met kinderen als verantwoordelijke volwassenen hun ogen niet meer beschermen voor dit soort dingen? Wat gebeurt er met kinderen als televisiemakers niet meer nadenken over de tijd waarop zij bepaalde programma's uitzenden? Wat gebeurt er met kinderen als de media ze muziek met gevloekt, gescheld, perverse songteksten, en oproep tot rebellie laat luisteren?

Om terug te komen op het verhaal: toen het jongetje weg ging, heb ik de baas van de snackbar vriendelijk verzocht of hij een andere zender op wilde zetten. Ik heb hem verteld dat ik het niet normaal vond dat hij het jongetje deze muziekvideo's heeft laten kijken. Na een paar grapjes over hoe leuk een man naast mij het wel niet vond, zette hij de tv op het nieuws. Oorlogen en moord. Ook leuk...

 "Weet dat de laatste dagen zwaar zullen zijn. De mensen zullen egoïstisch zijn, geldzuchtig, zelfingenomen en arrogant. Ze zullen God lasteren, geen ontzag tonen voor hun ouders, ondankbaar zijn en niets heilig achten. Ze zullen harteloos zijn, onverzoenlijk, lasterziek, onbeheerst en wreed. Ze zullen het goede haten en onbetrouwbaar, roekeloos en verblind zijn. Het genot zullen ze meer liefhebben dan God." 2 Timotëus 3:1-4

~ Rachel
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...